Yıllık Eğitim Yolculuğu

Her şey @maryamsafa nın ben yıllık eğitime kayıt oldum demesiyle “acaba ben de gidebilir miyim?” diye sorduğumda içimde bulduğum “evet”i takip etmemle başladı. 

10 ay önce beni hayalime götüren o trende,@raquelhabib bilir, çocuklardan ayrı bir tek gece bile geçirmediğim 7 yılın ardından onlardan 2 geceliğine ayrılmanın bende nasıl bir şaşkınlık ve panik yarattığını. 

Eğitim mekanına geldiğimizde, birkaç tanıdık yüz dışında tanımadığım onlarca yüzle dolu bir odanın içine adım attığımda, görünmez olmak isteyecek kadar çekinip utanırken,ne yapacağımı bilemez halde kapıda durduğumu ve gergin bir gülüşle etrafa baktığımı hatırlıyorum. 

Zaman içinde bir çok farklı ülkeden bir araya gelen bu “yabancı yüzlerin” hikayelerine şahitlik etmeye başladım, kendine has gülüşleri ve kendine has gözyaşlarıyla. Ve her buluşmada biraz daha “derinden” biraz daha “harbiden” farkettik nasıl bağlıyız birbirimize, bütün etiketlerin ötesinde “yaşayan organizmalar” olarak. 

Ben onlara şahitlik ederken, onlar da bana şahit oldu, bedenimde sinsice yaşayan korkularla yüzleşirken elimden tuttular, içimde kök salıp beni yaşamdan ayrı bırakan inanışların bana hediyesini ararken telaşsız eşlik ettiler, kaybettiğim hayallerime ağlarken bana sarıldılar, öğrendiklerimi ve keşiflerimi paylaşırken benimle beraber kutladılar. 

Başlarda açılmak ve şeffaflıkla kendim olabilmek için gereksindiğim güvenin bana “verilmesini” beklediysem de pek öyle olmadı. Ben ne zaman zayıflığımı, yaralı yerimi, incinir halimi, korkumu, öfkemi, direncimi, telaşımı, sıkılganlığımı saklamak yerine açtıkça, paylaştıkça, anlattıkça güven doğal olarak doğdu ve orası daha çok ev oldu.

Bu yolculuğa başlarken sorularım vardı, cevaplar bulmaya gelmiştim.  Şimdi bu yolculuk tamamlanırken, cebinde bolca “soru işaretleri” olan, bilmemenin, kontrol etmemenin içinde daha çok durabilen, hatalarına şefkatle bakabilen ve bunları yapamadığı zamanlar için yasını kucaklayabilmeye gönüllü bir Asu var. 

Yolculuk devam ediyor, edecek.. yol uzun ve ben bundan hiç şikayetçi değilim :)

Kelly Bryson bir yazısında şöyle diyordu : “bir kısa yol varsa o da kısayolları aramayı bırakmak ve uygulamaya koyulmaktır”

Şimdi yeni maceralar, yeni denemeler, yeni yanılmalar ve tekrar denemeler zamanı.