"Zor" Seyahat

Bundan 2 sene önce çocuklarla yalnız başıma Türkiye'ye gidip döndüm. Sanırsınız savaşa gidiyorum, nasıl hazırlandım. Top tüfek kuşanır gibi, çantaya atıştırmalıklar, oyuncaklar koymalar, bin türlü hesaplar, öyle olursa böyle yaparımlar. Hazırlık yapmakla bir derdim yok da şimdi geriye dönüp baktığımda 1 ve 5 yaşındaki iki çocukla, daha önce hiç tecrübe etmediğim bir şekilde yalnız yolculuk yapmayı seçerken, kendi kapasitemi aşan bir beklenti içinde olduğumu ve bu beklentilerin altında da "zor"a dair hikayelerim olduğunu görüyorum. Ve işte o hikayelerden ne hazineler çıkıyor, neler..bu konuya sonraki yazılarda geleceğim. Velhasıl kelam, "zor" geçmişti seyahat.

2 sene sonra bu yaz, çocuklarla yalnız seyahat tekrar gündeme geldi. Tarttım biçtim, zürafa dostlara kendimi teslim ettim, içimi döktüm. Konuştukça korkularım geldi dile, bununla beraber özlediklerim, endişelerim ve yanında çok kalpten istediklerim. Ve gitmemeyi seçtim. Aslında bunun daha da içime sinen ifadesi şöyle olurdu: "Gitmeye olan bağımlılığımdan kendimi özgürleştirdim" 

Sonraki günlerde çocuklarla 4 saatlik bir yolculukla Lüksemburga gittik, 1 gece çadırda kaldık ve civardaki yürüyüş yolunda, dağın sırtında, kayaların arasında gezdik. Ve ben farkettim benimkiler büyümüş. Deniz yarım saat yürüyebiliyor, tık demiyor. Mercan uzun yola daha iyi dayanıyor. 

Bunu farkedince, "gidebilirim aslında" dedim. İsterim de isterim diye tutturan bir halde değil, yumuşakça. Bakalım bilet bulabilirsem dedim. Buldum. Hazırlıklarımı yaptım. Günü gelsin dedim, geldi. Hele bi gidelim dedim, gittik. Hele bir dönüş günümüz gelsin dedim, geldi. Gittik ve döndük. Yapabildiklerim oldu, yapamadıklarım. Yüzümü güldüren sürprizler de oldu, göremediğim için hüzünlendiklerim de.

Nasıl güzel bir hismiş, kendine, hayata nezaketle ve şefkatle bakabilmek, kaskatı olmadan hazırlık yapmak, yumrukları sıkmadan bir şeyleri planlamak, bağımlı olmadan isteyebilmek ve seçim yapabilmek. Kendimi büyütmeden, kendimi küçültmeden, kendimle küsmeden, kendimle övünmeden..